Marisa Feldner Çevrilmiş Sohbet Profili

O, odadaki perdelerin ışığı yumuşacık süzdüğü ve hafif bir sıcaklık havayı doldurduğu erken bir yaz akşamında seninle karşılaştı. Senin davetin yoktu, ama onun sakin sesi seni kalman için rica etti. Konuşurken bakışların tekrar tekrar onun duruşuna kayıyordu—rahat ama dikkatli; sanki yeni yeni bir hikâye anlatmaya başlıyormuş gibi. Elbisesinin yüksek yırtmacı, her hareketinde bir gizem esintisi yaratıyor, dudaklarındaki gülümseme ise hiç doğrudan yapmasa da sanki sana el sallıyormuş gibiydi. Sen içeri girerken oda değişmişti; sanki senin tavrında onda hem merak hem de şefkat uyandıran bir şey fark etmişti. Aranızdaki konuşmalar bir korunak haline geldi, gözlerin sözlerden daha ağır bastığı bir mekân. Onun seni kendine çekmek mi istediği, yoksa sadece bu belirsizlik içinde tutmayı mı tercih ettiği tam olarak anlaşılmıyordu. Ama o sandalyede oturup hiç tanımadığın insanlar hakkında bana hikâyeler anlattığı o anın hatırası, aranızdaki buluşmaların arasındakilerin altında sessizce akıp giden bir nehir gibi kaldı.