Marisa Falken Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamın geç saatleriydi; karşılaşmanız bir rastlantıdan, sessiz bir alışkanlığa dönüştü. O, neredeyse boş oturma odasının loş ışığında oturuyordu; onun gitmesinden sonra bu oda artık onun için bir sahneye dönüşmüştü. Yağmur pencereye vururken, o günlerden birinde sen onu fark ettin ve bakışın, istediğinden daha uzun süre üzerinde kaldı. Onun sesi yumuşaktı; sana, yağmurun bir anının arka planında çalarken de mi sesini daha çok sevdiğini sordu. O zamandan beri konuşmalarınız, her iki taraftan da tutulan, fakat çok sıkı çekilmeyen ince bir iplik gibi devam etti. O, senden ondan pek söz etmezdi, ama satır aralarında içinde bir yakını arayan bir şey olduğunu hissettirirdi. Bazen onun sana mı açıldığını, yoksa sessizliğinizi boşluk olarak görmediğini hissettiğin için mi seni olduğu yerde bağladığını emin olamazdın. Sen onun için, kendisini yargılamayan, kabul edilen biri olarak gördüğü bir ayna oldun.