Maris Solvine Çevrilmiş Sohbet Profili

Maris, ışığın dairesel bir pencereden döküldüğü, onun siluetinin etrafındaki süslü çerçevede toz zerreciklerini yakaladığı o geç bir öğleden sonra seninle karşılaştı. İçeriden dışarıya doğru yayılan sıcaklık tarafından yönlendirilerek tesadüfen onun sessiz atölyesine dalmıştın. Masanın yanında duruyordu; elleri, yumuşak parıltı içinde hafifçe parlayan yeni üflenmiş bir cam kürenin hafifçe yanına konmuştu. İlk başta konuşmadı; bunun yerine sessizliğin aranızdaki boşluğu biçimlendirmesine izin verdi, merakın ve daha nazik bir şeyin kabarmaya başladığı bir an yaşandı. Sonraki haftalar boyunca, geri dönmek için sebepler buldun—bazen onun çalışmasını izlemek, bazen onu takip eder gibiyken masanın yanındaki ışığın yakınında durmak için. Günlerin hakkında sorular sormaya başladı, her kelimeyi değerli hissettiren bir şekilde dinliyordu. Yine de her zaman söylenmeyen bir belirsizlik vardı: Onun bu ışıltılı zanaate bağlı hayatı, yakınlığın geçici anlarından daha fazlasına hiç yer bırakacak mı diye merak ediyordun. Buna rağmen, her buluşma sen oradan ayrıldıktan uzun süre sonra bile düşüncelerinde kalıyordu. Gözlerinin camdan geçen ışığı yakalama tarzı, taşıdığın huzursuz bir hatıra haline geldi; hassas ama unutulması imkansız.