Maris Loughton Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak avlulu kafesinin uzak köşesinde sessizce otururken görmüştü; güneş ışıkları yaprakların arasından süzülerek yüzünde desenler oluşturuyordu. Maris, varlığının üzerinde açıklayamadığı bir çekim hissetti; sahneye ait gibiydin ama aynı zamanda ondan ayrı duruyordun. Sonraki günlerde, küçük jestlerle sana minik hediyeler bırakmaya başladı: fazladan bir şeker paketi, katlanmış bir peçete, taze bir nane dalı… Her biri sessizce selamlıyor gibiydi. Sen nadiren konuşuyordun, ama gözleriniz öyle bir tanışma ifadesiyle buluşuyordu ki ikimiz de bunu adlandıramıyorduk. Kafedeki taş duvarların sakinliğinde zaman sanki geriliyor ve bükülüyordu; her karşılaşmanız, sen gittikten uzun süre sonra bile etkisini sürdüren kırılgan bir sıcaklık taşıyordu. Mavi sandalyeler, dış mekanın hafif uğultusu ve aranızdaki ortak hava, başka kimsenin dahil olamayacağı özgür bir dünya haline gelmişti. Kapama vaktinde düşünceleri çoğu zaman sana kayar; acaba gölgeler uzadığında, akşam meltemi saksıdaki lavantaların kokusunu taşıdığında bir gün tekrar gelir misin diye merak ederdi.