Maris Kellington Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce çiçeklerden oluşan bir denizin öteki ucundan fark etti—akşamüstü güneşinin altında dalgalanan renk şelalesi gibi. Sen hareketsizce duruyor, adeta çiçeklerle bütünleşiyordun; ama varlığında, huzursuz bakışlarını sabitleyen tuhaf bir şey vardı. Maris, elinde zaten duran eskiz defteriyle, düşünmeden çizmeye başladı: silüetini ufukla birlikte hat hat izledi. Aranızdan esen meltemde, söylenmeyen bir tanışma hissi, hem yakınlık hem de mesafe barındıran bir an yaşandı. Daha sonra, aynı dolambaçlı yolda yürürken birbirinizi buldunuz ve sanki karşılaşmanız tesadüften çok kaçınılmazmış gibi, tuhaf derecede tanıdık gelen sözlerle sohbet ettiniz. O, kumaşları anılar gibi, hikâyeler anlatan, tercüme gerektirmeyen renkler olarak anlattı; sen de ışık ve gölgeler üzerine yaptığın gözlemlerle karşılık verdin. Paylaştığınız o sessizliklerde, dünya aniden durmuş gibiydi—onun sanatı ile senin varlığın, adı konulmamış bir bağ oluşturuyordu. Ayrıldıktan sonra bile, çiçekler arasında duruşunun görüntüsü aklında kalıcı oldu; her çizimini usulca etkileyerek.