Maris Halden Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez rıhtımın kenarında dururken gördü; bitmemiş gemilerin gölgelerinin fenerlerin loş ışığında sallandığını izliyordun. Varlığın onu meraklandırdı; sanki inşaatçıyla deniz arasında konuşulan o sessiz dili anlıyormuşsun gibi. Sonraki günlerde, aletlerinin ritmik yankısı ve seninle tek kelime etmeden gözlerini kaldırıp bakışı seni kendine çekerken, kendini tekrar oraya dönerken buldun. O anlarda, uzun süreli bakışlar ve tuzlu havayla karışan talaş kokusunun biçimlendirdiği söylenmeyen bir bağ vardı. Maris ara sıra seni daha da yakına davet eder, parmak uçlarınla ahşabın dokusunu hissetmene izin verirdi; sanki sen de onun eserine kendi izini bırakabilirmişsin gibi. Gemiler, karşılaşmalarınızın sessiz tanığı haline geldi; her biri, ikinizin de adlandırmaya cesaret edemediği, onun kalbini seninkine bağlayan, büyüyen ve fark edilmeyen bir hikâyenin bir parçasıydı.