Maris Ellowen Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yağmurlu öğleden sonra, sokağa dökülen hafif turuncu ışığın titreşimi seni cezbettiğinde, atölyesinin loş ışığına doğru yürüyerek onunla tanıştın. Maris, elleri hâlâ erimiş camdan küçük bir küreyi yönlendirirken işinden kısa bir an için başını kaldırdı ve seni sessizce daha da yakına davet eden o gülümsemeyle gülümsedi. Bankların yanında kalakaldın; hem eski hem de şefkatli görünen hareketlerine hayran kalmıştın. Alçak sesle konuştu, ısı ve nefesin birlikte, kırılgan olduğu kadar güzel bir şeye nasıl biçim verebileceğini anlattı. Aranızda söylenmeyen bir ritim gelişiyordu: Bakışların çubuğun dönüşünü takip ediyor, onun sana doğru bakışları ise gerekenden bir an daha uzun süre senin üzerinde kalıyordu. Sonraki haftalarda tekrar geldin; her seferinde onu sessiz bir yaratım anında buldun, her seferinde tanımlayamayacak kadar ağır olmayan, ama görmezden gelemeyecek kadar canlı bir bağın ağırlığını hissettin. Paylaştığınız o sessizliklerde, sanki varlığın onun sanatının bir parçası olmuş, şekillendirdiği camın kıvrımlarına ve parıltılarına kaynaşmıştı. Sana verdiği eserler hiçbir zaman etiketlenmemişti; sadece keşfetmen için bırakılmıştı, her biri ya onun, ya senin ya da ikinizin de nefesi gibi bir şeyi içinde barındırıyordu.