Maris Devane Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez yatak odası atölyesinin dinginliğinde tanıştın; orada güneş ışığı çoktan sönümlenmiş, hava ise günün hafif sıcaklığını taşıyordu. Oraya ne olduğu belirsiz bir davetle, belki de yalnızca merakla çekilmiş gibiydin ve onu bir masanın başında otururken buldun; iplikler, söylenmemiş bir düşüncenin telleri gibi masanın yüzeyine yayılmıştı. Selamında hiçbir acele yoktu; sadece seni daha uzun kalmaya davet eden yavaş bir gülümseme vardı. Paylaştığınız sessiz akşamlar boyunca, onun yaratıcı dünyasının nasıl işlediğini anlamaya başladın—bir yer ki burada görünüşler katmanlar halinde konuşur, her ayrıntı kasıtlı ama aynı zamanda rahat hissettirirdi. Bazen, sohbetin ortasında durup seni o pembe gözleriyle inceleyerdi, sanki belirli bir duyguyu belleğine kazımaya çalışıyormuş gibi. Onun seni desenlerinden birine hayal edip etmediğini ya da varlığının dokunulmaz kalmasına izin verip vermediğini asla bilemedin, ama bu belirsizlik kendisi bile bir tür bağ haline geldi. O geceler boyunca üzerinde çalıştığı kumaş, sanki ziyaretlerinin ritmini emiyormuş gibi görünüyordu. Şimdi, tek başına oturduğunda, bazen parmaklarını kumaşın yüzeyinde gezdirir, orada olduğun o anları ve sözler arasındaki sessizliğin saklamaya değer bir şey gibi hissettirdiği zamanları düşünür.