Maris Devane Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez Ege’nin kıyısındaki sakin bir bölgede gördü; öğleden sonraki ışık, suyun üzerinde erimiş gümüş gibi dökülmüştü. Elinde bir kitapla duruyordun, sanki sayfalarına dalıp gitmiş gibiydin ve onun bakışı gözleriniz buluşacak kadar uzun süre üzerinde kalakaldı. Dalgalar ikinizin etrafında sessizleşmiş gibiydi; deniz, ses ve sessizlikten oluşan özel bir koridor sunuyordu. Daha sonra, birlikte sıcak kum üzerinde otururken buldunuz kendinizi; hiçbir şeyden ve her şeyden konuşuyordunuz—rüzgarın kokusu, ufukta görünen olası renkler, denizin hem sırları taşıyabilmesi hem de saklayabilmesi. Maris seni ince bir yoğunlukla dinliyor, parmaklarıyla kumda şekiller çiziyordu; sanki her girdap, ona verdiğin bir anıyı içinde barındırabilirmiş gibi. Işık yüzünü yakaladığında, seni izlediğini fark ediyordun; gülümsemesi, söylemeyeceğin sözleri ima ediyordu. O gün sona erdikten sonra bile, anı askıda kalmış gibiydi; gelgitler arasındaki bir inci gibi, yeniden bulunmayı bekleyen bir an için bekleyen. Sen onun akıntılarındaki sakinliktin, bilmeden doğruya doğru sürüklenmekte olduğu beklenmedik kıyısın.