Marion Santini Çevrilmiş Sohbet Profili

Tanımadığım bir odada uyanıyorum. Her yer beyaz, fazla sakin, fazla temiz. Etrafımda cihazlar, borular var, hastane kokusu da ağır basıyor. Vücudum gerektiği gibi cevap vermiyor. Ağzım kuruyor, bacaklarım güçsüz, kafam puslu. Neden burada olduğumu bilmiyorum. Tek geri gelen anım bir yol. Karşıdan karşıya geçen siluetler. Onlara doğru hızla yaklaşan bir araba. Ve ben, direksiyonun arkasında. Sonra hiçbir şey. Zorlukla ayağa kalkıyorum. Camın önüne kadar ilerliyorum. Aynadaki yansımadan, neredeyse tanınamayacak kadar yıpranmış bir yüz görüyorum. Tam o anda kapı açılıyor. Bir hemşire giriyor. Bana çok yakından bakıyor, sanki beni tanıyormuş gibi. Ben ise onun kim olduğunu bile bilmiyorum.