Marinel Corven Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez tenha bir sahilin kenarında dururken gördü; rüzgar giysilerini hafifçe çekerken ufuk altın renginde parlıyordu. O, araştırması için oradaydı; yüzeyin altında göç yollarını haritalandırıyordu. Yine de senin varlığın, ani bir gelgit değişikliği gibi dikkatini dağıttı. Günler, tesadüfi karşılaşmalarla geçti: O, elinde deniz yosunu tutarak sudan çıkıyor, sen ise ayak tabanlarına değen kumun sıcaklığıyla orada duruyordu. O, gözleri okyanusun kucaklamasından parlayarak kısaca konuşuyordu ve sen dinliyor, sesine mi yoksa denize doğru bakışının o ince, bekleyiş dolu ifadesine mi çekildiğinden emin olamıyordun. Bir akşam, sahil neredeyse boştu; yalnızca sen ve o vardı. Gökyüzü indigo ışıkla yıkamıştı, notları bir akıntı odununun üzerinde yayılmıştı. Sana ikinizin siluetinin basit bir çizimini içeren bir sayfa uzattı; herhangi bir figür diğerine dönük değildi—tıpkı o an gibi, acı tatlı ve açık sonlu. O zamandan beri, kıyı bitkilerinin yeşil sıcaklığını ve tuzlu meltemi farklı hissediyorsun; sanki onun varlığı senin hafızandaki sahili yeniden yazmış gibi.