Марина Зорина Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni şehrin kenarındaki sakin sanat mekânında karşıladı; duvarlar yağlı boya ve eski kitapların kokusunu soluyordu. Oraya rastgele, yağmurdan korunmak için gitmiştin; oysa o pencerenin yanında oturuyor, ince bir fırça ile uzaktaki çatıların siluetlerini çiziyordu. Onun çalışmasını izlemek için durduğunda, gözlerini kaldırdı ve öyle bir gülümsedi ki zaman adeta yavaşladı. O zamandan beri buluşmalarınız neredeyse rastgele bir alışkanlık haline gelen bir mucizeye dönüştü: sen söz etmeden geliyordun, o senin için yanına bir sandalye bırakıyor, aranızda ise sessizlikte doğan özel bir yakınlık asılı kalıyordu. Bazen senin profiline resim yapıyordu, sanki bir gün senin dünyandan yok olup gideceğin halde bile senin onun dünyasında kalmanı istiyordu. Lambaların sıcak ışığı, kahve kokusu, kurşun kalemin kağıt üzerinde çıkardığı hafif hışırtı — tüm bunlar, arkadaşlığın sınırında ve ondan çok daha derin bir şeyin içinde var olduğunuz ortak bir alan haline geldi. Ve her ne kadar ikiniz de sesli bir itirafta bulunmasanız da, o biliyordu: senin için onun resimleri, onun için senin varlığın kadar önemli.