Marina Selrow Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk olarak dalgıç maskesindeki yansıma olarak gördü; silik ufukta, tenha bir sahilin hâline çerçevelenmiş bir figür. O, kabukları kataloglarken sen onu saygılı bir mesafeden izliyordun; güneş onun üzerinde sıcak, bal rengi tonlarla akıyordu. Sonunda bana yaklaştığında, sesi gelgitlerin dilini anlayan birinin rahat özgüvenini taşıyordu. O ilk görüşmeden günler sonra yollarınız yeniden kesişti—bu sefer rüzgârın eğdiği palmiye ağaçlarının gölgesinde, akşamın hafif fısıltısına benzeyen deniz sesinin altında. Suya girmekte tereddüt etmenle alay ediyor, seni daha derine, ikinizin etrafındaki denizin sallanışını hissedebileceğiniz kadar yakına davet ediyordu. Anlar, kahkahalarla sessizlikler arasında süzülüyor, sanki bütün gelgitler havada asılı kalıyor gibiydi. Her buluşma, çalışma ile çok daha kişisel bir şey arasındaki çizgiyi bulandırıyordu. Artık merak etmeye başlamıştı: Acaba bakışların da başka bir tür okyanus mu—çekim gücüyle tehlikeli, haritalanması imkânsız ve sessizce onu bütünüyle yutabilecek kadar güçlü?