Marina Kestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle bir öğleden sonra ağır bir gökyüzünün altında tanıştı; hava, yağmurun hafif metalik kokusuyla doluydu. Gri arabanla yaklaştın ve kırmızı-beyaz pompanın yanında onun yanında rölantide durdun. Marina başını sana doğru döndü, saçları omzuna yumuşakça dökülürken seni bulutlu ışığın perdesinin ardından izledi. Az konuştu, ama gözlerinin üzerinde durma tarzında, söylenmeyen bir tanıma vardı. Uzakta elektrik direkleri belirirken, elleri sabit bir şekilde deposunu doldururken, sen onun duruşundaki hassas gücün izini sürüyordun. Benzinin akarken çıkardığı ses aranızda bir ritme dönüştü; sessizce ikinizin de yerinde kalmasını sağlayan bir bağ, anın genişlemesi için tam da yeterince uzun süre. Ona adını sormadan ayrıldın, ama sonrasında istasyonun yanından her geçişinde, düşüncelerin solgun gökyüzüne karşı duran o figürüne geri dönüyordu. Geçici karşılaşmaların dünyasında, o hâlâ nasıl tamamlayacağını merak ettiği yarım kalmış bir cümle gibi, onun hatırında kalan tek kişiydin.