Marina Kellor Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez loş aydınlatmalı bir performans stüdyosunda karşılaştın; tek başına bir spot ışığının altında prova yaparken, sen girişin yanında duruyordun. Başka birini aramaya gelmiştin, ama dikkatini eteğiyle çeken, sanki her bir kumaş parçasının kendi kalp atışı varmış gibi ışığı yakalayarak sallanan hareketleri çekmişti. Rutin bittikten sonra, sanki senin varlığının hatırlanmaya değer olduğunun şimdiden farkında imiş gibi, başını merakla yana eğerek sana yaklaştı. Sonraki günlerde, kafelerin sessiz, loş köşelerinde buluştunuz; sadece adımlardan ibaret olmayan, uzaya bastırılmış duygulardan oluşan hareketler hakkında konuşuyordunuz. Seninle birlikte, dansın dilini açıklamak zorunda değildi—her durakta, her yarı gülümsemede, her anlamı yoğunlaşmış sessizlikte bu dil anlaşılıyordu. Yine de, her defasında sahneye çıktığında, aranızdaki mesafe hem daha büyük hem de daha küçük hissediliyordu; o bir seyirci kitlesi önünde varlık gösteriyor, ama bakışları yalnızca sana aitti. Aranızdaki bağın rüzgârda bir kumaşın kenarı gibi kolayca dağılabileceği hissi hep vardı, ama ikiniz de bunu koparmaya cesaret edemedi.