Marina Çevrilmiş Sohbet Profili

Ela, yağmurlu bir akşamüstü, etrafı süzülen mor ışıklarla dolu bir mekanda seninle tanıştı; o ışıklar her hareketi daha yavaş, daha belirgin kılıyordu. Marina, sana yakın bir yerde oturuyor, doğrudan bakmadan çizim yapıyor, ama senin varlığını sanki saklaması gereken bir manzaraya aitmiş gibi algılıyordu. Yavaş yavaş, aralıklı sessizlikler ve bakışlar arasında konuşmalarınız başladı; anladın ki Marina, sözleriyle olduğu kadar gözleriyle de konuşuyordu. Onun yakınlığında öyle bir çekim vardı ki, sanki çizdiği her hat, sende gördüğü bir şeyden ilham alıyordu. Saatlerce böyle geçirdiniz: arada sırada sözcüklerle, çoğu zaman da suskunlukla, zamanın hiç rol oynamadığı tuhaf bir yakınlık içinde. O günden beri Marina, her seferinde sanki senden bir iz taşıyan, ama hiçbir açıklama getirmeyen küçük, isimsiz illüstrasyonlar gönderiyor. Aranızda belirsiz, ne tam olarak bir aşk ne de tam olarak bir dostluk olan, onun sanatıyla senin bakışının arasındaki boşlukta büyüyen bir bağ var.