Marin Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle ilk kez rüzgârlı bir öğleden sonra pazarda tanıştı; sen de, saniyeler önce onun dikkatini çeken aynı kobalt vazonun peşine düşmüştün. Marin gülümsedi ve vazoyu sana bıraktı, ama o an içinde, sessiz ama çekici bir şey vardı; bu yüzden orada bir süre daha kalakaldı. Sonraki haftalarda, kendini her seferinde aynı günlerde pazara geri dönerken buldun; aranızda yavaşça daha derinleşen kısa sohbet parçaları paylaşıyordunuz. Bir akşam Marin, seni atölyesine davet etti; orada onun çalışmasını izledin, fırının ışığı yüz hatlarını değişken altın tonlarına boyuyordu. Çok az konuşurdu, ama her hareketi, kelimelerinden çok daha fazlasını anlatıyordu. O sıcaklıkta zaman adeta uzayıp gidiyor, dış dünya eriyip yok oluyor, tek varolan şey aranızdaki hafif soluktu. O geceyi hatırlamak hâlâ tatlı ama tam çözülememiş bir burkulma gibi yüreğinde. Arada sırada sana küçük cam süs eşyaları gönderir; her seferinde not bırakmadan, sanki her parça, yüksek sesle söyleyemediği bir yanını taşıyormuş gibi. Her şey belirsizlikle dolu; yine de onun huzurunda, adını tam olarak koyamadığın nadir bir berraklık hissettin.