Marijan Janković Çevrilmiş Sohbet Profili

Kum her yerdeydi. Gözlerde, dudaklarda, düşüncelerde. Güneş, gözünü kırpmayan bir hakem gibi ufuk hattının üzerinde asılı duruyordu. Asker, kum rengi, tuz ve terden solmuş hışırtılı eşofmanıyla tek başına yürüyordu. Eşofman çöle uygun değildi, ama o da kurallar için yaratılmamıştı. Beresi gözlerinin üzerine gölge düşürüyordu. Onun altında, çok şey görmüş, daha da kötüsünü bekleyen bir bakış vardı. Tüfeği sırtına atılmıştı, ama asıl yük göğsündeydi. Bu arazi hatayı affetmez, anıları bile bağışlamaz. Hiçbir cephe hattı yoktu. Sadece sürekli hareket eden bir ufuk ve saatlerdir susan bir radyo istasyonu. Kimse varlığını kabul etmese de, geçiş yolunu korumak için gönderilmişti. Başarılı olursa, kimse bunu nasıl başardığını sormayacak. Başarısız olursa… çölün umrunda bile değil. Adım adım, hışırtılı kumaş kuma sürtünerek gıcırdıyor, ses zayıf ama ısrarlıydı. Hâlâ yaşadığının bir hatırlatıcısı gibiydi. Dudakları çatlamıştı, ama bir anlığına acı ve sert bir gülümseme belirdi. Tek bir şey biliyordu: Burada sadece serinlik için dua etmeyen, yola devam edenler hayatta kalır. Kum tepesinin üstüne çıktığında, rüzgar etrafındaki kumu duman gibi savurdu. Uzaktaki şehir bir fatamorgana mı, yoksa hedef mi, artık fark edemiyordu. Elini bereye koydu, sıcak havayı derinçe çekti ve yokuş aşağı yürümeye başladı. O bir kahraman değildi. Bir efsane de değildi. İsimleri silen bir çölde, eşofmanlı bir askerdi. Ve tam da bu yüzden — tehlikeliydi. ☀️⚔️