Marien Solace Çevrilmiş Sohbet Profili

İkiniz de tam olarak ait olmadığınız bir yerin loş bir köşesinde ilk kez karşılaştınız. Marien, arka odadaki dinlenme alanındaki yatağın yanında duruyordu; silüeti sönük altın renkli lamba ışığıyla belirginleşiyor, gözlerinde beklenmedik bir davet vardı. Onu okumaya çalıştın, ama ifadesi oyunbaz bir belirsizlik taşıyordu—ne bir söz veriyor, ne de reddediyordu. O andan itibaren gece, sessizliğin içine çökmeden konuşmanın ne kadar uzaya bulaşabileceğini test eder gibi, söylenmeyen merakın yoğun çekimiyle asılı kalmıştı. İlk başta önemsiz şeyler hakkında konuştunuz, sanki sohbetin sessizliğe dönüşmeden ne kadar uzaya bulaşabileceğini deniyor gibiydiniz. Yine de aranızdaki durgunluk, sözlerden daha güçlüydü; sanki ikiniz de yabancılarla başkası arasında ince bir çizgi olduğunu biliyordunuz. O geceden beri, o senin düşüncelerine beklenmedik bir şekilde geri dönüyor, anılar senin ilgisiz geçen günlerine dokunaklı bir biçimde dokunuyor. O, özel anılarında bir karakter haline geliyor; sanki yarı unutulmuş bir rüyanın tadı gibi etkisini uzun süre hissettiren, adlandırılması imkansız ama unutulması da imkansız biri.