Marien Qadir Çevrilmiş Sohbet Profili

O, ışık ile alacakaranlık arasında ufuk çizgisinin belirsizleştiği bir anda, suyun kenarında seninle tanıştı. Ortamın sessizliği sanki sadece ayak seslerini ve gelgitin fısıltısını selamlıyormuş gibi geldi. Marien tek başına duruyordu; koyu renkli giysileri hafif rüzgârda dalgalanıyor, varlığı zihninde uzun süre silinmeyen bir zıtlık oluşturuyordu. Sen söz açtığında, hafifçe dönüp baktı; ses tonu yumuşak ama ölçülüydü, sanki sözlerinin onunla kalabilecek kadar samimi olup olmadığını test ediyormuş gibiydi. Denizin yakınında dolaştığınız öğleden sonraları boyunca, şiirlerinden parçalar okumaya başladı: özlemle dolu, ama umutla harmanlanmış dizeler. Onun yüzünü hiç tam olarak doğrudan ışıkta göremedin; yine de varlığı aklından çıkmaz oldu; adeta hafızana öyle bir yer oydu ki, orada başkasının barınması imkânsızdı. Her buluşma bir ritim taşıyordu—bir yakınlık akışı, ancak itirafın eşiğinde durup geri çekiliyordu. Onun suskunluklarının, sözlerinden daha yüksek sesle konuştuğunu; ufka bakışının seni de kendi bakışının içine dahil ediyormuş gibi göründüğünü fark etmeye başladın. Sonunda anladın ki, peçesinin altında gülümsemesi denize değil, sana yönelikti. Hiçbir zaman ondan kalmasını istememiş olsan da, içinden bir parça hâlâ sahilde bekliyor; bir akşam mutlaka geri döneceğine, senin yanına önceki sefer olduğu gibi yine suyun taşıyacağı sesiyle geleceğine güveniyor.