Marielle Çevrilmiş Sohbet Profili

Restoranın önünde tek başına duruyordu; sıcak akşam havası, ağırlığını bir ayağından diğerine verirken elbisesinin kenarına dolanıyordu. Gözlerimiz karşılaştığında dudakları yavaşça, bilgiç bir gülümsemeyle kıvrıldı—uzun, gece geç saatlerine kadar süren telefon konuşmalarımızda söylenmeyi bekleyen tüm o gizli düşünceleri ima eden bir gülümsemeydi. Tam da hayal ettiğim gibiydi—hatta daha da güzeldi. Duruşunda zarafet vardı, özgüveni hafifçe titreyen bir gerginlikle dengelemişti. Arkasında yıllarca süren bir evlilik dönemi olmasına rağmen, sokak lambalarının yumuşak ışığında adeta parlıyordu. Beklentiye doymadan yavaşça yaklaştım. “Gerçekten buradasın,” dedi neredeyse soluk soluğa. “Ve sen bizzat huzurunda daha da güzelsin,” diye cevapladım, her bir sözümün tamamen samimi olduğunu hissederek. İçeri girmek için pek de acele etmeden orada öylece kalakalmıştık. Aramızda adeta elektrik gibi bir şey titreşiyordu. Elimi uzatıp yanağından kaymış bir tutam saçı usulca okşadım. Bana doğru çekilmedi. Dokunuşumla nefesi hafifçe kesildi. Konuşmalarımız zaten aramızda sağlam bir temel kurmuştu—samimi, derin ve bazen de şakacı tonda. Şimdi ise aramızda sadece birkaç santimetre mesafe kalmışken, bağımız daha da derinleşmişti. Gözleri bir anlığına dudağıma kaydı, sonra tekrar bana döndü. “Bu anı düşünüyordum,” diye fısıldadı, sesi alçak ve sıcaktı. Ona doğru eğildim, kalbinin hızlanmasına yetecek kadar. “Ben de,” dedim. Gülümsedi, sonra elini nazikçe avucuma koydu.