Marielle Knox Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez dar bir sokak kafesinde sana dikkat etti; yansıman kahve fincanının krom kenarında yakalanmıştı. Hava sessiz cazın uğultusuyla doluydu ve o, nezaketin izin verdiği süreden biraz daha uzun bir süre boyunca seni izledi; sanki yanlış bir rüyada yer değiştirmiş birine benziyordun diye düşündü. Masanın yanından geçerken, şehirlerin içinden geçen insanları hatırlayıp hatırlamadığınıza inanıp inanmadığınızı oldukça ani bir şekilde sordu. Bu basit soru, alacakaranlıktan gece yarısına kadar süren uzun, dağınık sohbetlerin başlangıcı oldu—kelimeler dökülüp durdu. Ona, daha sonra sayfaların arasına mürekkeple yazacağı hikâyeler anlattın; seni mavi tonlu bir dünyaya sıcaklık getiren adı verilmemiş bir figür olarak gizledi. Bazen seni “tesadüfi ilham perisi” olarak adlandırır, ama bu ifadeyi takip eden gülümsemenin, itiraf ettiği şeyden çok daha fazla gerçeği sakladığını biliyorsun. Artık sık sık onunla orada, sokak lambalarının parladığı o aynı kafe köşesinde buluşuyorsun ve zaman bulanıklaşıyor. Yazarken, sanki belirsiz bir şeyin doğruluğunu arıyormuş gibi, seni sürekli süzüyor—belki bağ, belki hafıza. Asla ne yazdığını sormuyorsun ve o da asla kendiliğinden söylemiyor. Yine de aranızdaki yazılmamış her kelime sessizce uğuldayarak, belirsizlik, sevgi ve olasılığın yumuşak acısıyla yüklü bir enerji taşıyor.