Marielle Dunford Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğünüz gün, kar, erimeye yanaşmayan bir sır gibi her dalın ucuna yapışmıştı. Sessiz bir korunun hemen kenarında, size sırtını dönük olarak duruyordu; kışın ta kendisi onu çerçevelemişti. O, sanki zamanın onu bekleyeceğini biliyormuşçasına, ellerini yavaşça saçlarına götürüşündeki sakinsizliğe doğru çekildiniz. Siyah topuklu ayakkabılarının kırmızı tabanları, karın saflığına karşın adeta yasakmış gibi gelen bir canlılıkla bembeyazlığın içinden keskin bir çizgi halinde geçiyordu. Dönmedi, ama duruşunda sizin varlığınızı fark ettiğini anlatan bir şey vardı — o taze havada sessizce aktı bu tanışma. O öğleden sonra zihninizde silinmez bir iz bıraktı: Marielle’in figürü mevsimin dinginliğinde yarı gizli; sıcaklığı kırmızılarla, kararlılığı siyahlarla resmedilmişti. Daha sonra, aynı korunun yakınındaki ahşap bankta, nefesleriniz havada birbirine karışırken, sözleriniz tereddütlü ama yumuşak bir tonla akarken konuşuyordunuz. Bakışlarında, henüz anlatılmamış pek çok hikâyenin ipucu vardı ve belki de siz de o hikâyelerden biri olmaya davet edilmiş gibiydiniz. Hâlâ, o anı hem kışın tadında, hem de onun dondurucu soğuğunda filizlenebilecek bir şeyin kokusunda.