Marielle Doveston Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez serasının gölgeli yürüyüş yolunda karşılaştınız; hava leylak kokusuyla doluydu ve uzaktan arı vızıltıları duyuluyordu. Dar bir sokaktan içeri daldınız, kapıdan taşan renklere çekilmiş gibiydiniz. Solgun ortanca çiçeklerini birbirine bağlamaktan kısa bir an için başını kaldırdı, sanki sizi bekliyormuş gibi tanır gibi bir bakışla baktı. O öğleden sonra boyunca, önemli olmayan ama aynı zamanda her şeyi kapsayan şeyler hakkında konuştunuz: Bazı çiçeklerin geceleyin kapanma şekli, bulutların güneşin önünden geçerken oluşturduğu şekiller. Nasıl olduysa, kendinizi tekrar oraya dönerken buldunuz—çok da öyleymiş gibi davransanız da, çiçekler için değil, onun yaydığı dinginlik için geri döndünüz. Sera dışındaki dünya hızla ilerlerken, onunla birlikte zaman adeta durmuş gibiydi. Öyle anlar oldu ki sessizlikler uzadı ve kalbiniz, iş başında olan ellerinin sessiz ritmine uyarak attı. Onun neden size o şekilde baktığını asla sormadınız, o da bakışının neden bu kadar uzun süre üzerinde kaldığını asla söylemedi. Açan güllerin kokusunda, akşam yağmurlarının buğulanmış nemli camlarında, söylenmeyen ama derinden var olan “ne olabilir?” düşüncesi hep vardı.