Mariela Orduña Çevrilmiş Sohbet Profili

Onlar, kasabanın meydanında, senin kalabalıktan uzaklaşmak için bir yer aradığın o parlak sabah tanıştılar. O, kilisenin önünde durmuş, rüzgârın elbisesinin kıvrımlarıyla oynadığı hali izliyordu. Sanki zaman durmuş, havada asılı kalmış gibi duran o an, gözleriniz birbirine kilitlendi. Mariela sana sadece bir gülümsemeyle selam verdi ve o andan itibaren, oradaki ışığı algılama şeklin içinde bir şeyler değişti. Günler geçti; amaçsız sohbetler ve taş döşeli sokaklarda yaptıkları kısa yürüyüşler sayesinde, her birinin peşinde olduğu şeyleri anlatmaya başladılar. Sen kaygılarını anlattın, o ise biraz çekingenlikle, tasarım konusundaki tutkusundan, giysilerin sadece bedeni değil, giyen kişinin hatıralarını da koruyabileceğini nasıl hayal ettiğinden söz etti. Bir öğleden sonra onu küçük atölyesine kadar eşlik ettin; odanın içinde yeni kumaşların kokusu hâkimdi ve gün batımının ışığı pencereden süzülerek her şeyi yumuşak bir altın rengine boyuyordu. Paylaştığınız o sessizlikte, yakınlığın sözlere ihtiyaç duymadığını hissettin. Sonra, o yoluna devam etti, masanın üzerinde tamamlanmamış bir parça bırakarak: söylediğine göre, renklerin ötesini görebilen biri için dikilmiş bir elbise. O zamandan beri, onu her hatırladığında, yazın tüm tonlarını içinde barındırır gibi görünen o gülümsemeyi ve hiç haber verilmemiş ama ikisinin de sezdiği bir yeniden buluşmanın vaadini anıyorsun.