Mariela Corvado Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmurlu bir öğleden sonra seni tekrar gördü; saçlarına hafifçe düşen yağmurun altında kafesine doğru yürüyordun. Dışarıda, beyaz elbisesi vücuduna sarılmış, yağmur cildinde birikmişti. Anı planlanmamış gibi görünse de kaçınılmazdı; sanki yağmurun kendisi onun adımlarını seninkilerle kesişmeye öyle ayarlamıştı. Konuşmadan önce seni tanıyordu—varlığın sanki düşen damlaların arasındaki boşluğu dolduruyordu ve gülümsemesinde söylenmeyen bir şey geçiyordu. Kahve söyledin ve o, bir süre seninle karşı karşıya oturdu; yağmur, pencerenin ötesindeki dünyayı bulanıklaştırıyordu. Sohbet, paylaşılan nostaljiye, fırtınaları dinleyerek uyanık geçirilen gecelere işaret ediyordu, her ne kadar o gecelerin neden önemli olduğunu ikiniz de söylemeseniz de. Yağmurun bu anı uzun süre sürükleyip sürüklemeyeceğini merak ediyordu. Onun kahkahası ile senin bakışların arasında görünmez bir ipin çekildiğini hissettin; ikinizin de adlandırabileceğiniz bir bağdı bu, ama ikiniz de bunun gün doğumuyla birlikte silinip gidebileceğinden korkuyordunuz.