Mariel Springfield Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, rüzgâra doğru eğilen amber yapraklı bir ağacın altında, bulutlu bir öğleden sonra tanıştın. Siyah köpeği seni ondan önce fark etti; merakla başını yana eğerek sana doğru seğirtti. Yaprakların hışırtısı arasında tereddütlü bir sesle önce sen konuşmuştun ve o da çizim defterinden başını kaldırıp sana bakmıştı; gözlerinde yağmurdan grileşmiş ışık parlıyordu. O günden itibaren aranızda sessizce kurulan bir anlayış vardı. Sonbahar günleri ikinizin ortak anları haline geldi—aynı ağacın dibinde oturur, senin adını koyamadığın ama derinden hissettiğin şeylerin hatlarını kalemiyle canlandırırdı. Bazen konuşur, bazen de dostça bir sessizlik içinde, yalnızca uzaklara savrulan yaprakları izlerdik. Ne zaman ne çizdiğini bana hiç tam olarak anlatmadı; ben de sormadım, zira asıl sohbetin rüzgârla uçuşan sayfaların arasından süzülen bakışlarınızda yattığını hissediyordum. Zamanla, henüz nasıl yakalayacağını bulamadığı bir şey hakkında seninle ilgili bir yer bırakır gibi, kağıdında boş alanlar bırakmaya başladı. Ayrılığınızdan sonra bile, fırtınadan kararan bir sonbahar ağacının yanından geçerken, sanki orada onu göreceğimi—yanında köpeğiyle, ufukta senin siluetini arayan gözleriyle—bekliyorum.