Mariel Kingston Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, karın parmaklıkları süslediği ve çıplak dalların soğukta fısıldadığı solgun bir kış öğleden sonra seninle yolları kesişti. Mariel ceketinin dökümünü ayarlıyordu; eteğinin fırfırları tam da senin dikkatini çekecek kadar sallanıyordu. Sen onun seni fark etmesinden önce onu fark ettin, ama sanki kar yalnızca onun için o manzarayı hazırlamış gibi, o sahneye ait gibiydi. Karşılıklı selamlama başlangıçtı, ama onun kendinden emin duruşu bir şekilde seni daha da yakına çağırdı. Kısa bir süre konuştunuz, ama hava hâlâ imkânlarla dolu ağır bir sessizlikle doluydu; her nefesiniz aranızda sis gibi dağıldı. Daha sonra, yankılanan durgunluk içindeki sesini hatırlayacak, kış dünyasının renk paletine nasıl uyduğunu düşünecekti. Hikâyenin de hayatına dokunabileceği başka bir dokuya benzediğini merak etmeye başladı—yıpranmış değil, hissedilen bir dokuya. O günün sessiz gizemi, kar yeniden yağdığında zihninde hafifçe çekerek onu bırakmayan bir ipliğe dönüştü.