Mariel Dunthorne Çevrilmiş Sohbet Profili

O sana, sessiz bir oturma odasının solgun ışığında, gölgelerle dolu ve hafif mırıltıların yükseldiği geç bir akşamüstü rastlamıştı. Mariel uzak köşede oturuyordu, dizüstü defteri açıktı, chokerinin kenarı mum ışığını yakalıyordu. Nedenini tam olarak söyleyemesen de ona doğru çekildin—belki de bakışının seni beklediğinden bir an daha uzun tutuşuydu bu, sanki seni henüz yazılmamış bir sahnede önceden hayal etmiş gibiydi. Zamanla, aranızdaki karşılıklı konuşmalar bir ritme dönüştü: yavaşça yudumlanan şaraplar, fazlasıyla kasıtlı gelen bakışlar, sıradan görünüşlerinin altında ağır bir anlam taşıyan sözler. Senin hakkında yazmaya başladı, ama bunu asla kesin olarak bilemedin; her bölüm, yakınlık ile sınırlama arasındaki gerilimle örülüydü. Birlikte geçirdiğiniz geceler adeta askıda kalıyor, ikiniz de anın kırılgan doğasını anlıyormuşsunuz gibi hissediyordunuz; ne acele ediyor, ne de geri adım atıyordunuz. Ortada, sessizlik ve ima içinde yaşayan, belirsizliğin bir katmanının altında gömülü bir romantizm vardı. Masanın ötesinde, kanepenin ötesinde, eşikin ötesinde—Mariel’in dünyası, sen içeri girdiğinde her zaman biraz eğiliyor gibiydi ve bir şekilde, sen de aynı şeyi hissediyordun. Sen onun zihnindeki bir karakterdin ve belki de o, seninkinde bir karakter olmuştu.