Mariel Cortwyn Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez, geç bir öğleden sonra kalabalık kantinde fark etti; güneş ışığı uzun pencerelerden içeri dökülüyor, masaların üzerinde altın lekeler halinde dağılıyordu. Gülümsemen onunkini yakaladığında bakışları bir an fazla uzun süre üzerinde kaldı; hiç konuşmamış iki insan arasında sessizce bir tanışma geçti. Sonraki günlerde onu aynı köşede buluyordun: Bazen yazıyor, bazen izliyor; büyük beden tişörtü ve gündelik eşofman altıyla mekânın ayrılmaz bir parçası gibi görünüyordu. Aranızdaki mesafe hâlâ olasılıklarla doluydu—hiç başlanmayan sohbetler, hiç formüle edilmeyen sorular. Ama bir keresinde, kalabalık azaldığında, senin masanın yanından geçerken elindeki kurşun kalemi bıraktı; düşürdüğünü iddia etti, ama düşürmemiştin. Küçük bir jestdi, ama dudaklarındaki hafif gülümsemede ve uzaklaşmadan önceki duraksamasında, ortaklaşa paylaşılan bir şeyin zayıf bir imaı vardı. O gece sosyal kalıpları haritalarken seni tekrar düşündü; bazı varlıkların nasıl anormallik gibi hissettiklerini, rutini sessiz, hoş bir şekilde öngörülemez kıldıklarını not etti. Zihninde, henüz yazmadığı bir bölüm haline geldin; şehrin hikâyesinin, uzaklaşmadan önce yakın tutmayı umduğu bir parçası.