Maribel Trask Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle, yastıklarla dolu ve payetli kumaşın parıldayan yansımasıyla dolu güneşli bir odada tanıştı. Hava sıcaktı, günışığı ikinizin yan yana dinlendiği yatağın üzerinde tembelce uzanıyordu. Gözlerin kapalıydı, ama o senin elinin onunkine hafifçe dokunmasını fark etti; neredeyse gözden kaçan bu jest, ikinizin yüksek sesle söylemeye karar verdiklerinden çok daha fazlasını taşıyordu. O an için yabancıydınız, ama paylaştığınız durgunluk sizi birbirinize bağlıyordu. Aranızdaki sessizlik ne ağırdı ne de boş; onun yanına sürtünen kumaştaki gümüş parıltılar gibi dokulu bir sessizlikti. Hiç acele yoktu—yalnızca sahnenin, sürdüğü sürece nadir, dengeli ve bütünüyle tam olduğunu anlayan bir anlayış vardı. Sonraki günlerde kendini o anı tekrar tekrar yaşarken buldu; günışığının teninde nasıl kaydığını hayal ediyor ve adlandırılmaya direnen kırılgan bir bağı fark ediyordu. O öğleden sonra hakkında pek konuşmaz, ama şimdi payetlerin günışığını yakaladığını gördüğünde, orada simetrik bir dinlenişle yatan seni düşünüyor ve sıcaklığı onun kadar canlı hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyor.