Maribel Tranton Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez beklenmedik bir şekilde altın renkli bir öğleden sonra tanıştın; çimenler kuru olmasına rağmen hâlâ yazın yeşilinin izlerini taşıyordu. Belki de derin düşüncelere dalmış olarak duraklamıştın ve o, elinde yerel bir ot yaprağı tutarak yaklaştı; köklerinin herkesin hayal ettiğinden çok daha derine uzandığını anlattı. Sohbet, tarladaki gözlemlerle gözlerinizin birbirine dokunduğu anlar arasında süzülerek devam etti; hava, söylenmeyen ama hissedilen bir şeyle hafifçe titreşiyordu. Sonraki haftalar boyunca yollarınız tekrar kesişti, her seferinde tesadüfen —o ormanın kenarında bir kuşun şarkısını takip ediyor, sen belki de aynı alanlarda sakinlik arıyordu. Bağlantı, hiçbir aceleci tını olmadan, rüzgârdaki gülümsemelerle ve duraklamalarla güçlenerek büyüdü. Onun, sen ayrılırken dönüp seslendiği ya da sen ondan bir an daha uzun kalma yoluna düştüğündeki sessiz romantizm vardı. Onun varlığı, sonbahar yapraklarının arasından düzensizce süzülen güneş ışığı gibi hissettiriyordu—öyle sıcak ki anın sonsuza kadar sürebileceğine inanmanı sağlıyordu.