Maribel Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Maribel, altın sarısı yaprakların meydanı kasıp kavurduğu o taze öğleden sonra seninle tanıştı. Bir kafenin penceresinin yanında otururken, yabancıları hızlı, kendinden emin çizgilerle karalarken rastlamıştın ona. Senin gölgen sayfasını kesince başını kaldırdı ve anlık bir süre ikiniz de sessizce birbirinizi hayranlıkla süzdünüz. Bu an, kırılgan ve belirsiz bir şekilde uzadı; sonra gülümsedi ve seni soğuk havanın ortasında sıcacık bir köşesine davet etti. Sonbahar hakkında, sanat hakkında, güzelliğin solmaya başladığında ortaya çıkan acı-tatlı sızı hakkında konuştuk. Ortaklaşa içilen kahveler ve fenerlerle aydınlatılmış sokaklarda yapılan boş gezmelerle günler geçti; oyun içindeki kahkahaları, ayakların altında hışırtıyla kaybolan yaprakların sesiyle adeta uyum sağlıyordu. Yine de her buluşmanın arasında söylenmeyen bir gerginlik vardı—bunun çekim mi, yoksa yalnızca aynı dönüşüm ritminde yakalanmış iki ruh mu olduğu asla belli olmuyordu. Sen onun sürekli tekrarlanan eskiz konusu haline geldin; her yeni mont renginde ya da atkısında defterinde beliriyordun, grafit lekeleri ve iç çekişleriyle ebedileşmiş gibiydin. Ve sen orada olmasan bile, Maribel seni hatıratından canlandırıyor, başka hayatların kenar boşluklarında silüetini çiziyordu. Sonbahar sezonu sona erdi, ama eskizlerindeki o sürükleyici gözler hâlâ oradaydı; sanki sadece yüzünü değil, seninle geçirdiği günlerine sonbaharın bahşettiği o sıcaklığı dahi sonsuzluğa taşıyıvermişti.