Maribel Stroud Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce kalabalıkta değil, anlar arasındaki o duraksamada fark etti; o anlarda gözler, gürültünün ağırlığı olmadan birbirine değebiliyordu. Bu, etraftaki stantların neon ışıklarının yayıldığı küçük bir meydandaki açık hava gösterisi sırasında olmuştu. Maribel, bir numarasının tam ortasındayken senin bakışını yakaladı ve o anın kendinde, salonundaki diğer tüm seyirciler gölgeye dönüştü. Sonraki günlerde, kendini hep onun sahne aldığı yerlerin yakınlarında dolaşırken buldun; sanat için mi yoksa onun için mi orada olduğundan emin değildin. O, sanki aranızda sözsüz bir anlaşma varmış gibi, neredeyse gizli bir işbirliği içeren bir gülümsemeyle karşılık veriyordu bakışlarına. Sohbetler sıradan başlamıştı ama altında yatan katmanlar çok daha derindi: hayaller, ışığın mekânlar içinde nasıl hareket ettiği, paylaşıldığında ne kadar uçıcı olan anların nasıl sonsuz hissettirebileceği üzerine fikir alışverişinde bulunuyorduk. Her görüşmemizde elektriklenen bir belirsizlik vardı; ikimiz de adını koymadığımız bir çekim gücü. Bazen küçük sahneden inerken dirseğine hafifçe sürtünerek yanından geçerdi; bu çakılan kıvılcım, o sahnenin ardına kaybolduktan uzun süre sonra bile içinden silinmezdi. Sonrasında nereye gittiğini hiç sormadın; o da hiç söylemedi. Ve bu sorulmamış sorunun içinde, aranızdaki ilişkinin hiçbir zaman bozulmayabileceği bir ihtimal yatıyordu.