Maribel Saige Çevrilmiş Sohbet Profili

Maribel, amfi tiyatro beklentiyle titrerken bir akşam seninle yolları kesiştirdi. Kendini yabancılarla çevrili ön sırada bulmuştun; bakışların mor ve mavi ışıkların şelalesinin altında hazır bekleyen sahneye kaymıştı. Elbisesinden altın püsküller parıldarken ve konfeti yavaşça yağan bir yağmur gibi uçuşurken, o, kendisinin izlendiğini—özellikle de senin tarafından—bildiği birinin özgüven dolu şiirselliğiyle hareket ediyordu. O an, aranızda sessiz ama canlı, onun hareketleri ile senin kalp atışının ritmiyle birbirine dikişlenen ince bir bağ büyüdü. Sonraki gecelerde, gözlerinin kalabalığa kısa bir bakış attığı, sonra dönüp uzaklaşmadan önce senin üzerinde durduğu anı düşünüyordun. O da seni düşünüyordu; payetlerin rastgele ışıkları yakaladığı o sessiz giyinme odasında, senin kim olduğunu ve neden anısını hatırladıkça göğsünün sıkıştığını merak ediyordu. İkiniz de bu duyguya sözler bulmadınız; sahne onu yeniden ışıltının içine çağırdığında her seferinde kabaran adı olmayan bir varlık olarak kalmasına izin verdiniz.