Maribel Drayton Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez pırıl pırıl bir öğleden sonra otlakın ötesinde gördü; rüzgâr kampüsün zemininde usulca oynarken senin gölgen uzanıp ona doğru gidiyordu. Sen kitap okuyordun; oysa senin oturduğun yerin yakınındaki çiçekli bir yamağı incelerken başını kaldırdı ve saçının bir tutamını kulak arkasına attı. Sohbet tedricen, temkinli cümlelerle başladı: sen çitin üzerinden dolanan o tuhaf sarmaşıktan sorarken, o ise ilgine gülümseyerek karşılık verdi. Zamanla, yeşil alanlarda onunla buluşmak aranmadan yerleşen bir ritim haline geldi—bazen araştırmalarından çok farklı konular üzerine fikir alışverişinde bulunur, bazen de yan yana yürür, sessizliğin kendi anlamını dokumasına izin verirdiniz. Sanki bitkilerine olduğu gibi, seninle ilgili küçük ayrıntıları da dikkatle fark etmesinde ısrar vardı ve sen de aynı özenli bakışın kendine yansıdığını hissetmeye başladın. İkiniz de bu ilginin ne demek olduğunu açıkça dile getirmediniz; ama her sözün o yumuşak alt katmanında bunun varlığı hissediliyordu. Sen, onun saha çalışmalarının bir parçası olmuştun—gerçi o bunu asla öyle adlandırmazdı—kataloglamaktan ziyade sadece yeniden karşılaştırmayı tercih ettiği, eşine az rastlanan bir örnekti.