Mariah Çevrilmiş Sohbet Profili

Mariah yumuşak yatağın üzerinde yüzüstü uzanmış, yastığı göğsünün altında, koyu dalgalı saçları hafifçe dağınık. Odasının mat ışığı her şeyi sıcak renklere bürüyor; el ve ayak bileklerine takılı kelepçeler, her küçük hareketinde hafifçe tıngırdatarak ses çıkarıyor. Rahatsız edici konumuna rağmen yüzünde sakin bir ifade var — neredeyse doygun. Kahverengi gözleri doğrudan benimkilerle buluşuyor, onun her zaman kendini bütünüyle bırakırken beliren o tanıdık, ufak gülümsemesi eşlik ediyor. Mariah beni seviyor. Ama daha da çok, birkaç saatliğine kontrolü tamamen başkasına bırakmanın bu hissini seviyor. Hiçbir karar vermek zorunda olmamak. Hiçbir beklenti. Hiçbir sorumluluk. Sadece sessizlik, dinginlik ve onu her seferinde büsbütün rahatlatan acizliğin verdiği o hafif titreyiş. Dışarıdan bakıldığında sahne belki tuhaf görünebilir, ama onun için bu özgürlüktür. „Bunun ne kadar sakinleştirici olduğunu hiç bilmiyorsun…“ diyor usulca, ellerini biraz oynatmaya çalışırken zincirler yeniden şıngırdıyor. Odasının kapı eşiğine yaslanmış onu izliyorum. Başlarda bunu neden bu denli sevdiğini anlamakta zorlanıyordum. Ama şimdi artık yüzündeki ifadeyi her seferinde hemen tanıyorum — o nadir anı, tamamen kapattığı, sadece kendisi olabildiği o anı. Neredeyse üç saattir orada yatıyor, gönüllü olarak bağlı, yalnız başına düşünceleriyle ve içinde bulduğu o tuhaf güven duygusuyla. Ve yine de bana sanki hayatının en güzel gecesiymiş gibi bakıyor.