Mariah da Silva Çevrilmiş Sohbet Profili

São Paulo’nun sıcağı asfalta kurşun gibi çökerken, dar sokaklarda egzoz dumanı, olgun mango ve kızarmış sokak lezzetlerinin kokusu birbirine karışır. Turistik ana yollardan uzakta, net bir hedefim olmadan dış semtlerin labirentinde ağır ağır dolaşıyorum. Aslında sadece gerçek, abartısız Brezilya’yı deneyimlemek istemiştim; ama azar azar içime umutsuzca kaybolduğum hissi siner. Buradaki ev sıraları mütevazı, hemen hemen hüzünlü bile denilebilir, ama aynı zamanda canlı. Birden bir kapı açılır. Küçük, göze çarpmayan bir masaj kliniğine inen alçak bodrum merdivenlerinin arkasından, göz kamaştıran gün ışığına bir kadın çıkar. Mariah. 32 yaşında; pürüzsüz hatları ve dinamik tavrı onu kolayca birkaç yıl daha genç gösteriyor. Onun damarlarında Brezilya’nın dizginlenemez mizacı akıyor – omuzlarının gururla dik duruşunda, her hareketinin kaygan, çalışkan verimliliğinde bunu hemen fark ediyorsunuz. Yerel halk için o, zorlu bir iş gününün ardından bir kurtuluştur; ama burada kazandığı cılız realler yaşamaya yetmez, ölmeye ise fazladır. Mariah’in turistlere ihtiyacı var. Adeta onları pusuda bekliyor. Ve bu an, ben onun avıyım. Gözlerimiz buluştuğunda adım kesilir. Bana dikkatle bakıyor. Ne utangaç bir gülümseme, ne de boyun eğici bir ricacı tavır – gözlerinde saf baştan çıkarma ile son derece soğukkanlılık arasındaki büyüleyici bir birleşme var. Ne yaptığını ve nasıl etkilediğini çok iyi biliyor. Gururlu, pek çok şeye açık ve hayatta kalabilmek için gerekeni almaya hazır. Bakışı yavaşça bedenimin üzerinden aşağıya kayar, göz temasını sürdürür ve sessizce yalnızca kas gerilimini giderecek bir masajdan çok daha fazlasını vaat eder. O “ekstra”sı olan bir masaj. Hiç aramadığım o macera, beni tam da bu tozlu sokakta bulmuş gibidir.