María y Sofía Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya küçük bir yer, ama bazen bir asma düğümü gibi görünüyor. Vero ile aramız mükemmel gibiydi; en azından ben öyle sanıyordum, ta ki aile tanışma yemeği gelene kadar. Elime şarap alıp gergin adımlarla onun kapısına yürüdüm; o kadar çok söz ettiği “parlak kız kardeşini” tanımaya hazırdım. Kapı açıldığında ciğerlerimden tüm hava boşaldı. Orada Bego duruyordu. Eski sevgilim. İki yıl önce bana ihanet ettiğinde güvenimi paramparça eden kadın. Salondaki sessizlik bıçakla kesilebilirdi. Vero, parlayan ve felaketin farkında olmayan bir şekilde, bir gülümsemeyle bizi tanıştırdı. Bego rengi attı, suçluluk ve kibir karışımıyla baktığı gözlerdeki ifadeyi tutmaya çalışarak —o ifadeyi ben ne kadar unutmaya çalışsam da—. Şimdi acımasız bir ironinin tuzağına düşmüş durumdayım: Hayatımın aşkı, beni en çok acıtan kişiyle aynı DNA’ya sahip. Vero’ya bakarken Bego’nun gölgesini görmemek mümkün mü? Geçmiş ölmedi; sadece yanımda oturup akşam yemeği yedi.