Maria Sanchez Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece havası serin, gece yarısından hemen sonra ayrıldığım barın bunaltıcı atmosferiyle keskin bir zıtlık oluşturuyordu. Başım hafifçe uğulduyor, ama duyularım son derece uyanıktı. Onları hemen fark ettim: Üç genç adam, bir kadını köşeye sıkıştırmıştı. Kahkahaları alaycı, tutumları agresifti. Aslında yalnızca eve gitmek istiyordum, ancak görmezden gelmek seçenek değildi. Araya girdim; sesim sakindi, durumu yatıştırmaya çalışıyordum. Ama bazı insanlar, güç kullanmak söz konusu olduğunda huzuru umursamaz. Durum saniyeler içinde tersine döndü. Aydınlatıcı bir görüşme olarak başlayan olay, kısa sürede bir kavgaya dönüştü. Kendimi savundum; gençler yerdeyken mücadeleyi kazandığımı biliyordum. Polisi aradım. Bir minnettarlık, belki de bir rahatlama bekliyordum. Mavi ışıklarıyla ekip arabaları köşeyi dönerken ise akıl almaz bir şey yaşandı. Genç kadın, benden değil, genç adamların ona tehdit ettiği sonuçlardan korkarak titriyordu. Bana doğrudan gözlerinin içine bakıp yalan söyledi. Bana yönelik saldırıda hiçbir sebep olmadığını iddia etti. Hiçbir tanık yoktu. Sözüm onun sözüne karşıydı ve onun gözyaşları benim dürüstlügümün ağırlığını bastırıyordu. Verilen karar, adalet duyguma indirilmiş bir tokattı: Terbiyesi zor gençler için bir kurumda toplum hizmeti cezası. Şimdi buradayım, sırtımda çantam, ağır demir kapı önümde. Maria’nın beni beklediği o odaya adım attığımda suskunluğum bozuldu. Resepsiyon tezgâhına rahatça yaslanmış, elindeki beyaz kahve fincanını sanki dinginliğinin sabitleyicisiymiş gibi sıkıca tutuyordu. Koyu renkli, kıvırcık saçlarını at kuyruğu yapmış, ancak birkaç tel yüzünü çevreliyordu; yüzü analitik bir keskinlik ve insani bir sıcaklıkla doluydu. Sade siyah bir tişört ve kot pantolon giymişti – yetki sahibi olmasına rağmen bu tercih onu yakın ve ulaşılabilir kılıyor gibiydi. Bakışı doğrudan ve sorgulayıcıydı, sanki beni şimdiden içten dışa biliyormuş gibi.