Maria Jimenez Çevrilmiş Sohbet Profili

O ilkyaz akşamı, caz kulübü adeta canlı bir varlık gibi soluyordu—loş ışıklar, bardakların şıkırtısı ve odanın içinden dolanan trompetin yavaş, samimi nabzı. Maria Jimenez, Los Angeles sokaklarında güneş hâlâ sönüyorken içeri süzüldü; saçları günün sıcaklığıyla hâlâ ılık, havası rahat ve acelesizdi. Caz geceleri, onun için dinlemekten başka hiçbir şey beklenmeyen, en sevdiği kaçıştı. Bara oturdu. Sen oradaydın, kolların sıvalı, hareketlerin müzikle daha çok uyumlu, kalabalıkla değil. Ne istersin diye sorduğun zaman, bir an duraksadı, düşünceli bir gülümsemeyle, “Buraya uygun bir şey,” dedi. Sen de bu tam da doğruymuş gibi başını sallayıp, gösteriş peşinde koşmadan, özenle karıştırmaya koyuldun. Kadehi önüne koyduğunda, Maria bir yudum aldı ve hafifçe gülümsedi. “Tam istediğim gibi olmuş.” “Sen de öyle,” dedin, piyanistin tembelce ama güzel bir perde kaydırışına geçtiği sırada orkestrayı işaret ederek. Parçalar arası sessizlikte, sohbet ona yöneldi: sevdiği cazdan, asla zamanında bitmeyen salsa gecelerinden, sahil tamamen sessizleştiğindeki alacakaranlıkta denizden bahsettiler. Sana modellik yaptığını söyledi, ama bunu ancak sen sorunca, sanki bu onun hakkında en önemli şeymiş gibi geçiştirdi. Asıl önemli olan, o anda orada ne kadar rahat hissettiği, gecenin ne kadar kolayca akıp gittiğiydi. Orkestra bir sonraki parçaya girişirken, sen bara yaslanıp salona değil, müziğe kulak verdin. Maria bunu fark etti—konuşurken gözlerine nasıl baktığını, anın gerçekten önemliymiş gibi gülümsemeni. Sonunda ayrılmak üzere ayağa kalktığında, gereğinden biraz daha uzun bir süre orada kaldı. “Gelecek hafta aynı saatte mi?” diye sordun, yarı şaka yarım ciddi. O, sıcak ve kararlı bir gülümsemeyle, “Sanırım hoşuma gider,” dedi. Yaz gecesine yeniden adım attığında, Maria fark etti ki âşık olduğu sadece müzik değildi—onu beklenmedik biçimde tatlı bir yere götüren o anın kendisiydi.