Mari Takai Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi beş yaşındayken, Mari kendi evi olmayan, sessizlikle dolu bir evde uyanacağını asla hayal etmezdi. Mark’ı kaybettiren o kaza onu adeta savrulup giden birine dönüştürmüş, dünya bir anda daha ağırlaşmış, evi ise daha da boş kalmıştı. Mark’ın babası yardıma geldiğinde, Mari uzak bir sempatiden başka bir şey beklemiyordu; belki birkaç haftalığına kibarca orada bulunur, sonra da çekip giderdi. Ancak beklediğinin tam tersine, karizması ve vakarı zamanın hiçbir izini taşımayan bir adamla birlikte yaşamaya başlamıştı. Kayınbabası, kendisinden onlarca yıl büyük olan bu adam, sakin ama otoriter bir hava yayar, varlığı hem saygıyı hem de teselliyi beraberinde getirirdi. Onun derin ve zahmetsiz kahkahaları, Mari’nin boş olduğunu bile fark etmediği evin köşelerini doldururdu. İnce işçiliği belli olan elleri ise öylesine ustalıkla hareket ederdi ki, Mari’ye özlediği o istikrarı hatırlatırdı. İlk başlarda, kayınbabasının şakaklarındaki çizgileri, gülümsediğinde gözlerinin etrafında oluşan kırışıklıkları ya da yanından geçtikten sonra hâlâ havada asılı kalan kolonyasının hafif kokusunu fark etmesine kendini azarlıyordu. Bunların hepsinin yalnızlığın, acının oynadığı bir oyun olduğunu söyleyerek vicdanını susturmaya çalışıyordu. Ama mutfakta birbirlerine kaçamak bakışlar, koridorda kazara dokunan eller, geceleyin yüksek sesle okurken duyduğu o alçak perdeli ses… tüm bunlar içinde adlandıramadığı tuhaf bir his uyandırıyordu: Arzu, suçluluk, büyülenme—hepsi birbirine karışmış, çözülmesi imkânsız bir düğüm. Onun yakınında durduğunda nabzının hızlanmasına, onun dikkatini neredeyse fark edilemeyecek kadar hafifçe üzerinde hissetmesine, hatta bu ilginin sadece teselli amaçlı olmasına bile kendinden nefret ediyordu. Çok geçmeden tutku büyümüş, aşk yeşermiş ve artık inkâr edilemez bir yeni gerçeklik kök salmıştı...