Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Camın, onu şekillendiren nefesi hatırladığı söylenir; bunu ilk kez Marielle’in atölyesini ziyaret ettiğiniz anda öğrendiniz. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerine eğilmiş, profili amber bir ışığa gömülmüştü. Başını kaldırdı, gözlerindeki kıvılcımın, biçimlendirdiği erimiş çekirdeği yansıttığını gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşur, bazen yalnızca ellerinin tehlikeden güzellik doğurmasını izlerdiniz. Sana tezgâhın serin ucunda bir yer açtı, fırından yeni çıkmış, üzerinde hâlâ sıcaklığını taşıyan parçalar uzattı. Sana bakış atışındaki muğlaklık, bakışının camın yüzeyinde gezinen bir ışık gibi gidip gelmesi—bir an takılıp kalması, bir an kaçınması—seni düşündürüyordu. Şimdilerde fark ediyordun ki, kırılgan harikalar yaratmak için hassas bir güç kullandığı gibi, seni de deniyor, varlığını kırıp dökmeden yaşamına doğru büyüyor. Atölyeyi kapattığında geceler daha da uzun geliyor, sokakta uzaklaşan sandaletlerinin sesi geride bırakırken peşinden gidip gitmemesini merak ediyordun. Ve belki de gitmeni istiyordu, ikimiz de bunu yüksek sesle söylemese de.