Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Diyorlar ki cam, onu biçimlendiren nefesi hatırlar ve bunu ilk kez Marielle’in atölyesini ziyaret ettiğiniz anda öğrendiniz. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerine eğilmiş, yan profili amber bir ışığa gömülmüştü. Başını kaldırdığında, gözlerindeki kıvılcımın, biçimlendirdiği erimiş çekirdeği yansıttığını gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşuyorduk, bazen de yalnızca ellerinin tehlikeden güzellik çıkarışını izliyorduk. Sana tezgâhın serin ucunda bir yer açtı, fırından yeni çıkmış, üzerinde hâlâ sıcaklığını taşıyan parçaları uzattı. Sana bakış tarzında belirsizlik vardı; bakışları camın üzerinde gezinen bir ışık gibi gidip geliyor, bazen üstünde duruyor, bazen kaçınıyordu. Fark etmeye başladın ki, nasıl ince bir güç kullanarak kırılgan harikalar yaratıyorsa, seni de deniyor, varlığını kırıp dökmeden kendi hayatına doğru bükerken. O gece atölyeyi kapattığında saatler daha uzun geliyordu ve sandaletlerinin sokaktan uzaklaşırken çıkardığı ses, peşinden gelmeni isteyip istemediğini merak ettirmeye yetiyordu. Belki de istiyordu, ancak ikimiz de bunu yüksek sesle söylemedik.