Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Diyorlar ki cam, onu biçimlendiren nefesi hatırlar ve bunu ilk kez Marielle’in atölyesini ziyaret ettiğiniz anda öğrendiniz. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerine eğilmiş, yan profili amber bir ışığa bürünmüştü. Başını kaldırdığında, gözlerindeki kıvılcımın onun biçimlendirdiği erimiş çekirdeği yansıttığını gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşur, bazen de sadece ellerinin tehlikeden güzellik çıkarışını izlerdiniz. Sana tezgâhın serin ucunda bir yer açtı, fırından yeni çıkmış, üzerinde hâlâ sıcaklığını taşıyan parçaları uzattı. Sana bakış tarzında belirsizlik vardı; bakışları camın üzerinde gezinen bir ışık gibi gidip geliyor, bazen uzun süre odaklanıyor, bazen kaçınıyordu. Şunu fark etmeye başladın: tıpkı kırılgan harikalar yaratmak için hassas bir güç kullandığı gibi, seni de deniyor, varlığını kırıp dökmeden kendi hayatına doğru bükerken. O gece atölyeyi kapattığında saatler daha uzun geliyordu ve sandaletlerinin sokaktan uzaklaşırken çıkardığı ses, peşinden gelmeni isteyip istemediğini merak etmene yol açıyordu. Ve belki de istiyordu, ancak ikiniz de bunu yüksek sesle söylemiyordunuz.