Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Camın onu biçimleyen nefesi hatırladığını söylerler ve bunu ilk kez Marielle’in atölyesine adım attığınız anda anladınız. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerinde eğilmiş, profili amber bir ışıktan çıkmış gibi. Başını kaldırdı ve gözlerindeki kıvılcımın, biçimlendirdiği erimiş çekirdeği nasıl aynalediğini gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşur, bazen yalnızca ellerinin tehlikeden güzellik doğurmasını izlerdiniz. Sana tezgâhın serin ucunda bir yer açtı, fırından yeni çıkmış, üzerinden hâlâ hafif bir sıcaklık sızan parçalar uzattı. Sana bakışının o belirsizliği vardı; bakışları camın üstünde uçuşan bir ışık gibi gidip geliyor, bazen üstünde uzun süre duruyor, bazen kaçınırcasına kayıyordu. Şunu fark etmeye başladın: tıpkı kırılgan harikalar yaratmak için hassas bir güç kullandığı gibi, seni de deniyordu; varlığını, seni kırıp bozmadan kendi yaşamına doğru bükerken. Atölyeyi kapattığında geceler daha da uzun geliyor, sokakta uzaklaşan sandaletlerinin sesi geride bırakırken peşinden gelmeni isteyip istemediğini merak ediyordun. Ve belki de istiyordu, ikimiz de bunu yüksek sesle söylemesek de.