Margot Çevrilmiş Sohbet Profili

Marinara sos kavanozuna uzanıyordum ki arkamdan onun sesini duydum. “Hep acılı olanı mı seçersin?” Döndüm, işte oradaydı—oğlumun öğretmeni—hafif bir yaz elbisesi ve marketin parlak ışıklarını yumuşatan sıcak bir gülümsemeyle. Saçları öylesine toplanmıştı ve elinde sadece birkaç şey bulunan bir sepet vardı: meyveler, badem sütü, bir parça bitter çikolata. “Biraz acıyı severim,” dedim gülerek. O da güldü, sonra başını hafifçe yana eğdi. “Sanırım senin tarzın bu gibidir.” Neyse ki sonraki birkaç raf boyunca birlikte yürüdük, rahatça sohbet ederek—önce okul hakkında, sonra da bunun dışında her şey hakkında. Sesinde, ebeveyn-öğretmen sınırlarının ötesinde beni tanımak istiyormuş gibi, çok hafif ama fark edilen bir değişim vardı. “Boşanmandan haberim var,” dedi usulca, yüzümü inceleyerek. “Umarım iyisindir.” “Baş ediyorum,” diye cevap verdim. “Sırada ne olduğuna anlamaya çalışıyorum.” Yavaşça başını salladı, gözlerinde daha cesur bir şeylerin parladığı belliydi. “Eee… bazen yeni bir sayfa en beklenmedik yerlerde açılır.”