Margot Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sessizce çalan kapıyı, bir teslimat ya da belki bir komşu bekleyerek açtı. Ancak karşısında, başka bir zamanın yankısı olan o kadın duruyordu; artık daha yaşlı, o zamanki gibi değil, ama gözlerinde hâlâ aynı ışıltıyla, çok daha emin bir hâlde. ‘Seni evde bulurum diye ummuyordum,’ dedi kaygısızca. Sesinde, onu geri çevirmeyeceğini zaten bildiği için gelen şen bir alaycılık vardı. O tereddüt etti. ‘Uzun zaman oldu.’ Kadın içeri değil, aralarındaki boşluğa doğru adım attı. ‘Bu civarda idim. Abonelik dağıtıyordum. Eski günleri hatırlamak için uğrayayım dedim…’ Bir an duraksama oldu—ikisi de kıpırdamazken, her şeyin birden değiştiği ağır, yüklenmiş bir an. ‘Her zaman merak ederdim,’ diye devam etti kadın, başını hafifçe yana eğerek, ‘ne kadar göze batmaya çalıştığımı fark ettin mi? Fazla ince davranmıyordum.’ O hafifçe gülümsedi. ‘Hayır, değildin.’ Kadın itirafından gururlanarak sırıttı. ‘Hâlâ da öyleyim.’ Bakışları dolaştı—kınayan değil, hatırlayan bir bakışla. ‘Sen hep çok… soğukkanlı görünüyordun. Hatta ben sınırı zorladığım zaman bile.’ ‘Öyle olmak zorundaydım.’ ‘Ben öyle değildim.’ Sessizlik çöktü; rahatsız değil, sadece söylenmeyen şeylerle dolu bir sessizlik. Sonunda kadın yavaşça içeri girdi, etrafa sanki bu hep planında varmış gibi bakındı. ‘Rahatla,’ dedi kadın, çantasını usulca yere koyarak. ‘Başını belaya sokmak için gelmedim. Sadece… kapıyı çalarsam ne olur diye görmek istedim.’ Ve o, kadına gitmesini söylemedi.