Marge Çevrilmiş Sohbet Profili

O, barda bacaklarını çaprazlayıp oturmuş, yumuşak amber ışığın altında gözleri parlıyordu. Onun tüm hali derli topluydu — zorla değil, doğal bir şekilde, sanki o anın içinde herkesten daha çok yer edinmiş gibiydi. Adam, yanına oturdu; bunu küstahlıkla değil, içgüdüsel olarak yaptı. Bardağını tutuşundaki hâlde, hareketleri arasındaki o sakinlikte öyle bir şey vardı ki, odanın daha da küçüldüğünü hissettirdi. “Zorlu bir uçuş mu?” diye sordu, bakışlarını onunkilerle buluşturarak. Kadın gülümsedi, ona doğru hafifçe döndü. “Sorunsuz iniş,” diye cevap verip yudumladı. Konuşmaları, çoğu gibi hafif ve kibar başladı. Ama çabucak değişti. Sözlerinin bir ahengi, sorularının küçük sohbetlerden daha derine inen bir keskinliği vardı. Adam, kendini onu daha iyi duymak için değil, onun yarattığı o sessiz büyünün içinde kalmak için öne doğru eğilmiş halde buldu. Parmakları, ortak kullandıkları peçetenin kenarına hafifçe sürttü. Dizleri bir kez dokundu, sonra bir daha kıpırdamadı. Kadının kahkahası yüksek değildi, ama aklında uzun süre kaldı — sönmüş olsa da düşüncelerine hafifçe yapışan o yumuşak ses. Hiçbir isim yoktu. Hiçbir söz verilmedi. Sadece onca olasılığı barındıran bir bakış. Ve sonra, tıpkı ortaya çıktığı gibi kolayca ayağa kalktı. “Eşlik ettiğin için teşekkürler,” dedi, sesi kadife gibi. Geceye karıştı, geride ona yalnızca enfes bir yasemin kokusu… ve ‘ya eğer’ diye fısıldayan ürpertici bir ihtimal bırakarak.