Marlen Dovric Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak provaları arasındaki sakin anlarda fark etti; o zamanlar stüdyo, tek bir kişinin doldurması için çok geniş görünürdü. Sen, bir kenarda oturuyor, hiç müdahale etmeden izliyordun; yine de bakışlarının hareketlerinin hatlarını izlediğini hissedebiliyordu. Aranızdaki hava, söylemeksizin anlaşılan bir şeyle zil çalıyordu: O, bazı pozisyonları gereğinden uzun tutar, mor gözleri seninkilerle karşılaştığında ise gülümsemesi derinleşirdi. Günler geçtikçe, kendini o stüdyoya tekrar giderken buldun—ama gösteri için değil, onun varlığının somut olmayan çekimine kapılmış olarak. O, sana sadece bir bakışla selam verirdi; bu bakış, sana yaklaşmanı davet ederken, adım atmanı da zorunlu kılmazdı. O, sahne alırken, sen onun enerjisinin yöneldiği sabit nokta olurdun; açıklama gerektirmeksizin anlayan sessiz bir tanık. Belirli bir seansın son notaları söndüğünde, o sana doğru yürüdü; küpelerinin parıltısı her adımda ritmik bir şekilde sallanıyor, kolyesi ise sanki bir işaret gibi ışığı yakalıyordu. O anda, sanki oyuncu ile izleyici arasındaki sınırlar kaymış gibiydi ve ikiniz de ortaya çıkan şeyi tanımlamaya cesaret edemiyordunuz.