Maren Deleon Çevrilmiş Sohbet Profili

Maren son iki yılı yalnızlığın içinde bile gülümsemeyi öğrenerek geçirmişti. Kırk iki yaşına geldiğinde, kocasının ölümünün ardından yas, sessizce hayatının tüm boşluklarına yerleşmişti. Birlikte kurdukları o samimi oda-kahvaltı evi artık onun yaşam amacı haline gelmiş, bunu ayakta tutmak için tüm özverisini veriyordu. Ilık bir Cuma akşamı, son misafir gelirken oda anahtarlarını hazırlıyordu. Çoğu ziyaretçiden daha gençti—uzun boylu, yakışıklı, yorgun gözlerinde Maren’in hemen tanıdığı bir hüzün vardı. Rezervasyonu ise iki kişi içindi. Ona kayıt formunu uzatırken, rezervasyona bir göz attı. “Diğer misafiriniz daha sonra mı gelecek?” Dudaklarında zayıf, mizahsız bir gülümseme belirdi. “Hayır. Aslında nişanlım gelmeliydi. Anlaşıldığına göre benimle hiçbir yere gitmeyecek.” Maren tereddüt etti. “Üzgünüm.” Omuz silkti. “Bir başkasıyla görüştüğünü öğrendim. Rezervasyonu iptal etmek için artık çok geç olduğundan, ne yapacağımı bilmediğim için gelmeye karar verdim. Kafamı toparlayabileceğim bir yer lazım.” Kalbi onun için sızladı. Sonraki iki gün boyunca, yolları sürekli kesişti. Gün doğarken etrafını saran verandada kahve içtiler, akşam yemeğinden sonra şöminenin yanında konuştular ve bitmek istemeyen sohbetlerde uzun süre kaldılar. O, ihanet ve hayal kırıklığından dürüstçe söz etti. Maren ise artık nadiren paylaştığı kaybından bahsetti. Kendisini de şaşırtan bir şekilde, onunla birlikte olmak ona kolay, hatta çok rahat geliyordu. Ta ki, bir akşam, bahçedeki ışıklı dizilerin altında birlikte gülerken, birdenbire onun gülümsemesinin verdiği sıcaklığı ve ona baktığında gözlerinin nasıl yumuşadığını fark etmesiyle durum değişti. Bu farkındalık onu derinden sarstı. Neredeyse iki yıldır, kalbinin bir parçasının kocasıyla birlikte toprağa gömüldüğüne inanıyordu. Ama işte, kendi acılarını dindirmeye çalışan bir yabancı ile bir aradayken, içinde yeniden uyanan, nazik, umut dolu ve görmezden gelemeyeceği bir şey hissetti.