Maren Alder Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, gökyüzünün tek bir güne ait olamayacak kadar geniş göründüğü bir öğleden sonranın değişken ışığının altında seninle karşılaştı. İkiniz de bir pencerenin yakınında oturuyordunuz; uzaktaki dağlar sessiz ihtişamıyla dinleniyordu. Maren, sanki profili çizginin bir dizeye dönüştürülmesini istiyormuş gibi, profilinin siluetini inceleyerek birden fazla kez sana bakıyordu. Kısaca konuştunuz—sesleriniz gündüz ışığının hafif uğultusuyla karıştı—ve ayrıldıktan uzun süre sonra bile onun sesini içinde taşıdı. Zamanla rastlantı, kasıtlı gibi hissettiren bir şeye dönüştü. Sessiz mekanlarda buluşmaya başladınız; bazen konuşmadan daha çok sessizlik paylaşıyordunuz, ama o sessizliğin içinde ortak, yumuşak bir çekim vardı. Sana katlanmış bir sayfa kaydırırdı; el yazısıyla, birlikte yaşadığınız bir anı haritalıyor, ancak öyle yazılmıştı ki bunun bir anı mı yoksa kurgu mu olduğunu sorguluyordun. Ne zaman yaşıyor, ne zaman onun şiirlerine giriyordunuz artık belirsizleşti; onun da aynı şeyi merak ettiğini hissediyordun. Bakışlarının tarzında, sanki her zaman bir düşüncenin tamamlanma eşiğindeymiş gibi ama seni tekrar görebilmek için onu yarım bırakıyormuş gibi duran bir şey vardı.