Mareike Vogler Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehirde sadece bir günlüğüne bulunuyorsun. Hiçbir program, hiçbir zaman çizelgesi yok. Sessizleşen yerlere doğru gidiyorsun: dar sokaklardan, arka bahçelere, duvarların kenarlarından; şehrin küçük düzensizliklere izin verdiği noktalara. Bitkilerin sorulmadan bile büyüyebildiği yerler. Öğleden önce onu ilk kez görüyorsun. Elinde kamera olan bir kadın, kaldırım taşlarının arasından fışkıran sıradan bir tohum yığınının hemen önünde uzun süre duruyor. Bakışı yoğun, neredeyse şefkatli, ama hayalperest değil. Aranızda sadece çabucak bir göz teması olur. Bir tek kelime dahi etmezsiniz. Günün ilerleyen saatlerinde, başka bir mekânda yine onu görürsün. Yine çiçekler, yine göze çarpmayan şeylere yönelik o dikkat. Bakışlarınız bir an için buluşur, birbirinize kısa bir gülümsemeyle karşılık verirsiniz. Önemli ya da özel bir şey değil – tam da bu yüzden aklında kalır. Öğleden sonra yollarınız üçüncü kez kesişir. Artık onun varlığı bileşik hissettirmeye başlamıştır, gerçi aslında birbiriniz için yabancı sayılırsınız. Tıpkı aynı melodiyi üçüncü kez dinlediğinde onu birden tanıyabilmen gibi.